Herken je dit?

• Je zit in een teamoverleg en luistert naar hoe collega’s met elkaar praten. De één is direct en to the point, de ander draait er omheen en heeft drie keer zoveel woorden nodig om hetzelfde te zeggen. Weer een ander zegt nauwelijks iets maar straalt iets uit wat je niet kunt plaatsen. Jij probeert aan te sluiten, maar het lukt niet en je merkt dat je geïrriteerd raakt. Toch houd je je mond, want je wilt de sfeer niet verpesten. Na afloop stoot een andere collega je aan en vraagt of je het teamoverleg ook altijd zo vermoeiend vindt.
  
  
• Je bespreekt met een collega hoe jullie een klus verdelen en wat jou betreft is het helder. Een week later blijkt hij iets heel anders te hebben gedaan en als je ernaar vraagt schiet hij in de verdediging: “Dat hebben we zo helemaal niet afgesproken! Wat kun je nou eigenlijk wel in één keer goed doen?!” Jeetje, wat een reactie. Jij schiet natuurlijk ook uit je slof en binnen no time gaat het niet meer over de klus. Sindsdien ontlopen jullie elkaar en bij het eerstvolgende overleg voelen de collega’s de spanning tussen jullie maar al te goed.
  
  
• In een klein groepje collega’s leg je wat uit en ziet aan de gezichten dat het niet helemaal landt. Je herhaalt het, iets anders geformuleerd, maar het gevoel blijft. Later vraagt een collega iets wat je al had uitgelegd. Hoe dan, vraag je je af?! Je wist wat je wilde zeggen, maar waarom komt het dan toch anders aan dan je bedoelde? En wat moet je dan anders doen?
  
  
• Je werkt hard, bereidt je goed voor en levert kwaliteit. Maar het lijkt alsof dat gewoon verwacht wordt. Nadat je jouw plan hebt gepresenteerd gaat je leidinggevende gauw door naar het volgende punt en collega’s pakken hun volgende taak op. Geen compliment, geen terugkoppeling, geen enkel signaal dat jouw inzet wordt gezien. Je vraagt je af of het überhaupt opvalt wat jij doet. En of het eigenlijk wel uitmaakt hoe hard je je best doet.
  
  
• Je werkt al maanden samen met dezelfde collega en toch blijft zijn gedrag je verbazen. De ene keer is hij enorm betrokken en vol energie, de andere keer reageert hij nauwelijks en lijkt hij er met zijn hoofd niet bij. Je weet niet wat hem motiveert, wat hem afknapt of hoe je hem enthousiast krijgt voor iets wat jullie samen moeten oppakken. Je past je aan, probeert van alles, maar het voelt als schieten in het donker.

Als er niets verandert

Als er niets verandert, stapelen de irritaties zich op. De collega die blijft uitweiden, de samenwerking die elke keer weer energie kost, telkens maar niet de erkenning en waardering krijgen die je verdient. Af en toe knalt het zelfs, en na elke aanvaring wordt het contact met zo’n collega net wat stroever. Je went eraan, maar wennen is niet hetzelfde als oplossen. Op een gegeven moment merk je dat je ’s ochtends met tegenzin opstaat. Je functioneert prima, maar van flow of plezier is al lang geen sprake meer. En ergens weet je dat het anders kan. Maar hoe? Geen idee.