Wat de buitenwereld ziet is een ambitieuze, betrokken en succesvolle leidinggevende van een team professionals in een grote organisatie. Op papier pakken ‘jouw mensen’ met hun unieke kennis, ervaring en skills elke uitdaging aan. En lijk jij daarmee je zaken goed voor elkaar en de boel onder controle te hebben.
Maar je weet zelf als geen ander dat de dagelijkse praktijk er heel anders uitziet. Je wil graag aandacht besteden aan de mensen in je team en hen helpen om te groeien in hun rol en functie. Ondertussen ben je heel druk met andere dingen en vraag je je af waarom het allemaal niet wat meer vanzelf gaat. Je had je het leidinggeven iets anders voorgesteld.
Herken je dit?
- Je zit in de wekelijkse MT-vergadering en je voelt de bui al hangen. Voor de zoveelste week op rij mag jij uitleggen waarom jouw team de resultaten niet heeft behaald en waarom deadlines weer verschoven worden. Hoewel het niet jouw schuld is, ben je wel eindverantwoordelijk en word jij erop aangekeken. En moet je je telkens verdedigen.
- Meteen na het MT door naar de tweewekelijkse meeting met je eigen team. Leuk altijd, die meeting marathon op dinsdag. Daar zitten jullie weer, dezelfde ruimte, dezelfde onderwerpen als twee weken geleden. Alles wordt tot in de kleine details met elkaar besproken, maar jullie begrijpen elkaar nog steeds niet. Soms vraag je je af of het een kwestie is van kunnen of van willen. Zo frustrerend dat er niet geluisterd wordt naar elkaar!
- Het uur is voorbij en alsof er niets is besproken verdwijnt iedereen in een meeting of kruipt weer achter zijn laptop. Afspraken worden vaag gehouden of niet concreet gemaakt en niemand lijkt zich echt verantwoordelijk te voelen. En dus blijven de problemen liggen waar ze al lagen: bij jou. Je krijgt er maar geen grip en controle op en ondertussen verandert er niets. In gedachten zie jij alweer op tegen de kritische vragen in je volgende MT-vergadering.
- De dag erna heb je een lege agenda en eindelijk eens genoeg tijd om je mailtjes weg te werken, maar dat loopt anders dan gedacht. De hele dag door word je gebeld: escalatie na escalatie binnen de projectteams. Niet luisteren, geen concrete afspraken, mensen die maar wat doen, met als gevolg dat de samenwerking vastloopt en jij mag de brandjes blussen. Dit zijn toch volwassenen onder elkaar? Je wordt er zo langzamerhand moedeloos van.
- En verloopt de samenwerking dan ineens beter? Nee hoor. De escalaties zijn slechts het topje van de ijsberg. Daaronder zit een onderstroom die je wel opmerkt, maar waar je lastig de vinger op kunt leggen. Bij de printer, tijdens de lunch en via de chat wordt er volop over elkaar gepraat, maar niet met elkaar. In meetings worden blikken uitgewisseld, wordt er gezucht en met ogen gerold. De inhoud wordt uitvoerig besproken, maar het gesprek over de samenwerking zelf blijft uit en daarmee blijft ook de onderstroom bestaan.
Als er niets verandert
De gemiddelde werkdag kost je steeds meer plezier en energie en je voelt je een stuk minder bevlogen dan toen je dit team begon te leiden. Ondertussen wordt je positie in de organisatie steeds kwetsbaarder en hoewel je er hard voor hebt gewerkt staat ‘ie nu op het spel. Uiteindelijk is er geen vertrouwen meer in jou, word je bedankt voor je inzet en is je opvolger al onderweg.